Scena zbiorowa w piekarni

Niemal monochromatyczne studium malarskie W piekarni należy do serii prac Leopolda Gottlieba powstających w latach 20. XX wieku, których cechą wspólną jest kompozycja figuratywna wypełniająca szczelnie całą płaszczyznę obrazu. W ten sposób malarz przedstawiał odpoczywających cyrkowców, komediantów, kuglarzy, rybaków, tragarzy i sprzedawców ryb, ale także biesiadników przy stołach (Uczta kuglarzy I, 1922, Odpoczynek, 1925 oraz Przy stole, 1927). W tematem tej pracy jest proces przygotowania pieczywa. Pomimo gęstego zapełnienia kompozycji sylwetkami ludzkimi pozostaje ona harmonijna i statyczna. Patrząc na obraz czujemy skupienie i uwagę piekarzy na wykonywaniu swojej pracy.

Utrzymany głównie w zimnych tonacjach barwach praca, jest mistrzowsko ocieplana przez artystę plamami żółcieni i różów. Zabieg ten, obok perspektywy, kształtuje jej przestrzenność. Postaci ukazane na niej są dość schematyczne. Zostały skonstruowane przez Gottlieba za pomocą miękkiej, wyraźniej i ekspresyjnej linii, która rozmywana jest miejscami przez barwne plamy. Taki sposób nakładania farby, poprzez rozcieranie, czy wręcz wcieranie jej w podłoże, tworzy na obrazach artysty efekt sfumato, czyli łagodnego przejścia z partii ciemnych do jasnych, charakterystycznego dla mistrzów włoskiego renesansu. W twórczości Gottlieba łatwo dostrzec można inspiracje nowożytnym malarstwem, pozostaje on jednak w swoich dziełach na wskroś nowoczesny.