Autoportret

Autoportret z 1926 roku ukazuje Leopolda Gottlieba w ujęciu półpostaciowym, frontalnym, lecz z głową lekko odwróconą i spuszczonym wzrokiem. Artysta rezygnuje tu z syntetycznych uproszczeń znanych z jego scen figuralnych, koncentrując się na introspekcji i kondensacji nastroju. Twarz, wydobyta z ciemnego, zielonkawego tła, modelowana jest szerokimi, miękkimi pociągnięciami pędzla. Światło nie tyle opisuje rysy, ile buduje dramatyczny kontrast i podkreśla skupienie spojrzenia. Wysoki, biały kołnierz i ciemna marynarka wzmacniają wertykalizm kompozycji oraz kierują uwagę ku obliczu malarza.

Ograniczona paleta złożona z głębokiej zieleni, brązów i przygaszonej ochry nadaje dziełu ton powagi i wyciszenia. Widoczna faktura farby i szkicowość niektórych partii świadczą o swobodzie warsztatowej i świadomym eksponowaniu materii malarskiej. Autoportret można odczytywać jako wypowiedź osobistą, zamiast idealizacji pojawia się analiza własnej obecności, skupionej, nieco zdystansowanej, osadzonej w ciszy pracowni.