Na łodzi

Motyw rybaków – ukazanych przy pracy bądź wieczerzających – był podejmowany szeroko przez Gottlieba w latach dwudziestych, zarówno w pracach na papierze, jak i w malarstwie olejnym. Obrazy te (jak zauważył monografista artysty - Artur Tanikowski) tworzą nieformalny cykl również na poziomie narracyjnym, przedstawiają bowiem sceny wypłynięcia z portu, połowu, powrotu z morza, przygotowania ryb, wreszcie wspólnego posiłku.

Jako początek serii można umownie przyjąć Mycie ryb w zakładzie dla ociemniałych w Toledo z 1919 roku, które to dzieło stanowi jednocześnie wyraźną kontynuację nowotestamentowych wątków w twórczości artysty. Prezentowaną pracę na podstawie cech formalnych i ukazanego w tle pejzażu można ostrożnie datować na rok 1926 – czas pobytu Gottlieba w Collioure. To portowe miasteczko o surowej architekturze położone jest u stóp francuskich Pirenejów, co stanowi o jego wyjątkowej malowniczości; artysta stworzył w tym okresie m.in. Wieczerzę rybaków, Sztorm (Wioślarze) oraz Rybaków.

Owe przedstawienia – wraz z powstającymi równolegle i później wizerunkami ogrodników, kuglarzy, chłopów – stanowią wyraz zainteresowania, jakim Gottlieb darzył ludzi przy pracy. Artysta był w stanie przetworzyć te szlachetne sceny tak, by zyskały wydźwięk uniwersalny, duchowy. Jednocześnie są one na wskroś nowoczesne ze względu na ekspresyjne formy, płaską kolorystykę oraz czystą linię. Jako impuls, który zapoczątkował te symbolistyczne w gruncie poszukiwania można wskazać klasycznego już Ubogiego rybaka Pierre'a Puvisa de Chavannes'a.