Złożenie do grobu II (Pieta II)

Scena nawiązuje do biblijnego cudu opisanego w Ewangelii według św. Jana, w którym Jezus wskrzesza Łazarza cztery dni po jego śmierci. Przedstawienie ukazuje jednak moment poprzedzający cud – postać Łazarza pozostaje martwa, a nad nim klęczy bliska mu osoba, pogrążona w żałobie. Wprowadzenie w tytule określenia „pietà” można interpretować jako próbę ukazania Łazarza w roli prefiguracji przyszłego zmartwychwstania Chrystusa. Obraz utrzymany jest w stonowanej kolorystyce i cechuje się szkicowym charakterem, typowym dla wczesnego etapu twórczości artysty. W porównaniu z wcześniejszymi portretami dostrzegalny jest jednak wyraźny rozwój warsztatu, szczególnie w opracowaniu tła, gdzie pojawia się zarys architektury sakralnej.

Podejmując tematykę religijną, Gottlieb nawiązuje zarówno do twórczości swojego brata Maurycego, jak i do dzieł Samuela Hirszenberga. Istotny wpływ na zmianę charakteru jego prac miał również pobyt w Jerozolimie w pierwszej dekadzie XX wieku.